جمعه, ۷ آذر , ۱۳۹۹ 12 ربيع ثاني 1442 تعداد کل نوشته ها : 277 تعداد نوشته های امروز : 0 تعداد اعضا : 9×
  • آمار سایت

  • مادیت و طبیعت ادویه(دارو)
    ۱۸ آبان ۱۳۹۹ - ۱۱:۳۶
    بازدید 42
    0
    مبانی علم مفردات هنگامی که مادیت مفرد مد نظر باشد، می توان غذاها را به دو دسته کلی لطیف و غلیظ تقسیم کرد:۱. غذاهای لطیف، رقیق و زود هضم هستند؛ مانند شیره انگور، آبمیوه و میوه های آبدار ۲. غذاهای غلیظ، کثیف و دیر هضم اند؛ مانند گوشت، سیب زمینی و ریشه ها.
    ارسال توسط : نویسنده : عباس نوازی منبع : مفردات دایره المعارف طب سنتی سید محمد علی سید نظری (ص 13 تا ص 14)

    مادیت و طبیعت ادویه(دارو)

    مادیت ادویه (دوا، دارو)

    طبق پژوهش های گروه علمی سایت طب الابدان؛ (هنگامی که مادیت مفرد مد نظر باشد،) می توان غذاها را به دو دسته کلی لطیف و غلیظ تقسیم کرد:

    ۱. غذاهای لطیف، رقیق و زود هضم هستند؛ مانند شیره انگور، آبمیوه و میوه های آبدار

    ۲. غذاهای غلیظ، کثیف و دیر هضم اند؛ مانند گوشت، سیب زمینی و ریشه ها.

    غذاهای لطیف و غلیظ، از لحاظ کیفی، به دو نوع صالح الکیموس و فاسد الکیموس، و از نظر کمی به دو گونه کثیرالغذاء وقلیل الغذاء تقسیم می شوند. کالا

    از غذاهای صالح الکیموس، خون طبیعی و صاف تولید می شود؛ مانند کباب گوشت بره تازه، نان و تخم مرغ آب پز عسلی.

    از غذاهای فاسد الکیموس، خون غیر طبیعی تولید می شود؛ مانند پنیر شور و ماهی خشک شده.

    غذاهای کثیرالغذا، مقوی اند و در بدن خون زیاد تولید می کنند؛ مثل گوشت و نان.

    غذاهای قلیل الغذا، کم انرژی هستند و خون کمی تولید می کنند؛ مانند برخی سبزیجات.

    درواقع مفردی که مادیت آن در نظر گرفته شده باشد، غذا محسوب می شود و مفردی که طبیعت یا خاصیت آن مد نظر باشد، دواست. تفاوت غذا و دوا در این است که دوا پس از ورود به بدن و جریان خون، بر مزاج و بدن تأثیر می گذارد؛ درحالی که غذا تأثیری بر بدن نمی گذارد و تنها تولید انرژی می کند و به عبارتی بدل مایتحلل می شود.

     

    طبیعت ادویه

    اگر دوا یا غذایی که به بدن انسان سالم وارد می شود، مزاج معتدل داشته باشد، پس از فعل و انفعالات بدن و تأثیر حرارت غریزی بر آن، کیفیتی برابر با کیفیت بدن می یابد و با استفاده مکرر آن دوا یا غذا، تغییری در مزاج اصلی بدن حاصل نمی شود؛ ولی مفرداتی که مزاج معتدل ندارند، از لحاظ کیفیت هشت مزاج گوناگون را تشکیل می دهند: گرم، سرد، تر، خشک، گرم وتر، گرم و خشک، سرد و تر، و سرد و خشک. این مزاج ها در چهار درجه تقسیم بندی می شوند:

    درجه اول: آنچه پس از استفاده، در بدن تغییر ایجاد می کند اما آن تغییر احساس نمی شود.

    درجه دوم: آنچه در بدن تغییری محسوس ایجاد می کند؛ ولی این دگرگونی هیچ ضرری برای بدن ندارد.

    درجه سوم: آنچه ممکن است به بدن ضرر برساند؛ اما باعث مرگ نمی شود.

    درجه چهارم: آنچه خوردن بدون تدبیر آن باعث مرگ انسان می شود.

    ثبت دیدگاه

    • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
    • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.